10 km., 2 Obiektów
1. Kaplica pw. Św. Ignacego Loyoli w Pryciunach
Niewielka kaplica pw. Św. Ignacego Lojoli oddaje cześć osobistościom kościelnym i zaprasza na odpust.

We wschodniej, zalesionej części rejonu wileńskiego, 15 km na wschód od Niemenczyna, w pobliżu granicy z Białorusią, od 1837 roku stoi jasna, murowana kaplica pw. św. Ignacego. Słynie ona z odpustów swojego patrona, które odbywają się pod koniec lipca.
Na odpust przybywają wierni nie tylko z parafii w Bujwidzach, ale także z odległych zakątków Litwy. Czczony podczas odpustu św. Ignacy Loyola to nie tylko patron tej ziemi, ale także założyciel Towarzystwa Jezusowego, zakonu jezuitów. Kaplicę w Pryciunach zdobi dewiza tego katolickiego zakonu w języku łacińskimAd maiorem Dei gloriam, co po łacinie brzmi „Ku większej chwale Boga”.
Nad wejściem do kaplicy umieszczono dwie płyty pamiątkowe, które przypominają dwa ważne wydarzenia. Na jednej z nich uhonorowany został fundator kaplicy Antoni Lazarewicz oraz rok wybudowania kaplicy – 1837. Na drugiej płycie uhonorowano Wandę Boniszewską, siostrę zakonną Zgromadzenia Sióstr od Aniołów, która mieszkała w Pryciunach prawie 20 lat i która zyskała szacunek parafian swoją nieustającą pracą apostolską, pomocą prześladowanym oraz stygmatami.
Każdego roku parafia w Bujwidzach organizuje tydzień pamięci sióstr Wandy Boniszewskiej i Heleny Majewskiej. Tradycyjna pielgrzymka piesza „Śladami sióstr Wandy Boniszewskiej i Heleny Majewskiej”, która wiedzie z Bujwidz do kaplicy św. Ignacego w Pryciunach, trwa 4 godziny. Mówi się, że okolice wsi Pryciuny mają magiczną moc, a goście odczuwają wewnętrzną potrzebę stania się lepszymi i zbliżenia się do Boga.
Kaplica pw. Św. Ignacego Loyoli w Pryciunach należy do archidiecezji wileńskiej, dziekanatu w Nowej Wilejce.
Odpust św. Ignacego
Święto św. Ignacego obchodzone jest 31 lipca, więc świąteczny odpust w kaplicy w Pryciunach odbywa się na przełomie lipca i sierpnia. Odpust przyciąga nie tylko wiernych z Litwy – przyjeżdżają na niego także siostry zakonne ze Zgromadzenia Sióstr od Aniołów, goście z zagranicy (w szczególności z Polski), posłowie z Sejmu, europosłowie i inni przedstawiciele władz.
To już tradycja, że podczas tutejszego odpustu święci się samochody wiernych. Zapewne dlatego, że ostatni tydzień lipca to dzień św. Krzysztofa – patrona kierowców. Podczas odpustu rozbrzmiewają religijne melodie z kraju i ze świata, które wykonuje zespół muzyczny na żywo. Ponadto, zapraszani są specjaliści z różnych dziedzin, którzy wygłaszają odczyty i dzielą się wiedzą, np. jak dbać o zdrowie, unikając syntetycznych lekarstw.
W centrum ceremonii odpustowych znajdują się siostry Boniszewska i Majewska. Wspomina się Zgromadzenie Sióstr od Aniołów, ich pracę apostolską w spólnocie w Pryciunach i poza jej granicami, jak również zagłębia się w nauki tego zakonu, aby napełnić się mocą ducha i miłosierdzia.
Św. Ignacy Loyola
W 1491 roku, w rodzinnym zamku w kraju Basków (północna Hiszpania), przyszedł na świat Ignacy Lopez de Loyola. Często określa się go mianem „rycerza świętego”, chociaż w swoim życiu wojował w sumie tylko kilka miesięcy.Marzył o tułaczce wojennej i zwycięstwach, jednak podczas bitwy o Pampelunę został ciężko raniony kulą armatnią w nogi i do końca życia już utykał. Odzyskując zdrowie po pechowej bitwie, św. Ignacy nawrócił się i otworzył na wiarę, a do końca życia poświęcił się działalności duszpasterskiej. Obecnie św. Ignacy Loyola jest znany na całym świecie jako założyciel zakonu jezuitów, Towarzystwa Jezusowego.
Co ciekawe, hiszpańską nazwę Towarzystwa Jezusowego (Compania de Jesus) można przetłumaczyć jako Kompania Jezusa.
Ostatecznie Ignacy Loyola zrozumiał, że chcąc, aby ludzie otworzyli się na wiarę i zapragnęli głoszenia woli Boga, należy powołać do życia długoletnie i godne zaufania instytucje. W ten to sposób, św. Ignacy zaczął zakładać szkoły, w których też wykładał. To właśnie Jezuici założyli w XVI wieku w Wilnie pierwszy uniwersytet na Litwie według przywileju królewskiego i buli papieskiej.
Na uwagę zasługują „Ćwiczenia duchowe”, nad którymi Ignacy Loyola pracował ponad 20 lat, i które stały się podręcznikiem każdego jezuity. To w nich Loyola uwiecznił swoją drogę poznania duchowego i zawarł mądrość zaczerpniętą od innych. Mimo tego, że książeczka nie jest łatwą lekturą, autor ujawnia w niej najważniejszą tajemnicę duchową, a jednocześnie najzwyklejszą prawdę życiową – należy kochać i służyć Bogu „całym sercem, całą duszą i całą wolą”.
Do dzisiaj przetrwała pokaźna korespondencja Ignacego Loyoli. Zebrano ją w 12 grubych tomów – to dużo więcej niż pisali inni znani duszpasterze tego okresu. Wśród jego korespondentów możemy wyróżnić takie znane postacie, jak Michał Anioł, Święta Teresa z Ávili, Marcin Luter, król Henryk VIII oraz Krzysztof Kolumb.
Ignacy Loyola został ogłoszony świętym w 1622 roku. Jest on patronem i obrońcą zakonu jezuitów, żołnierzy, zakonników i wzrostu duchowego. Św. Ignacy Loyola został też ogłoszony patronem wschodniego rejonu wileńskiego, który graniczy z Białorusią. Jego imieniem nazwano kościół Ordynariatu Polowego Wojska Litewskiego w Wilnie.
Siostra Wanda Boniszewska
Helena wyrosła w religijnej rodzinie i to właśnie w wiarze odnalazła sens życia i podstawę istnienia człowieka. Przyłączyła się do Zgromadzenia Sióstr od Aniołów, złożyła śluby wieczyste, sprawowała działalność apostolską, doznała także różnych trudności – została zatrzymana i wywieziona na pięcioletnią zsyłkę za pomoc księdzu jezuicie.
W 1933 roku, w Wielki Czwartek, siostrze Wandzie pierwszy raz otworzyły się stygmaty. Zjawisko, gdy na różnych miejscach ciała pojawiają się czerwone plamy lub rany (najczęściej w miejscach ran Jezusa podczas ukrzyżowania) uważa się za objaw cudu. Według świadków, siostra Wanda odczuwała stygmaty najczęściej w czwartki i piątki po południu, zwłaszcza w ciągu Wielkiego Tygodnia. Mówiono, że siostra miewała także wizje prorocze.
Siostra Helena Majewska
Helena wyrosła w religijnej rodzinie i to właśnie w wiarze odnalazła sens życia i podstawę istnienia człowieka. Przyłączyła się do Zgromadzenia Sióstr od Aniołów, złożyła śluby wieczyste, sprawowała działalność apostolską, ale także doznała różnych trudności – została zatrzymana i wywieziona na pięcioletnią zsyłkę za pomoc księdzu jezuicie.
Podczas II wojny światowej siostra Helena Majewska przeżyła swoje najważniejsze doświadczenie życiowe – objawienie Jezusa. Wkrótce po tym, zwróciła się do błogosławionego Mikołaja Sopoćki i oddała się głoszeniu słowa miłosierdzia Bożego. Razem z Sopoćką współpracowała nad założeniem Zgromadzenia Sióstr Jezusa Miłosiernego.
Adres : kolonia wsi Pričiūnai, gmina Buivydžiai, rejon wileński
2. Kościół i kaplica pw. Św. Jerzego w Bujwidzach
Szczególny zabytek architektoniczny na Litwie to zespół kościelny Św. Jerzego w Bujwidzach położony wśród drzew liściastych.

W pobliżu granicy państwowej z Białorusią, wśród gęsto zalesionych terenów, przepływa rzeczka Bujwida, od której nazwę wzięła pobliska wieś. Największa rzeka regionu wileńskiego, snująca się pośród tutejszych pagórków, Wilia, zatacza tutaj długie zakole, nazywane zakolem bujwidzkim, które jest chronione jako rezerwat hydrograficzny.
Bujwidze, największa miejscowość gminy i siedziba parafii od 2012 roku, posiada swój herb. Widać na nim jelenia stojącego na tylnych kopytach, który symbolizuje rejony obfitujące w zwierzynę i gęste lasy, a kolor czerwony przypomina o miłości i odwadze lokalnych mieszkańców podczas walki o niepodległość i wolność wyznania. Pobożność społeczności w Bujwidzach oraz wspaniały kościół św. Jerzego także znalazły odzwierciedlenie na herbie. Przedstawiono je pod postacią krzyża symbolizującego tego świętego. Dwie ozdoby wsi Bujwidze to kościół św. Jerzego i znajdująca się przy nim kaplica św. Floriana. Kościół zachwyca swoją architekturą w postaci białych ścian postawionych na planie ośmiokąta. Wzniosłości kościołowi nadaje centralna kopuła i przedsionek z kolumnami oraz rzeźbami świętych. Przy kościele stoi robiąca wrażenie kaplica św. Floriana, wcześniej nazywana kaplicą św. Michała Archanioła. Swoją strukturą przypomina ona niewielką piramidę na planie kwadratu. Ten szczególny zespół dwóch pomników architektury nazwano obiektem kultury o znaczeniu państwowym. Kościół drewniany św. Jerzego oraz kaplica św. Floriana zostały ufundowane pod koniec XVIII wieku przez Mikołaja Radziszewskiego, marszałka Wilna, który ożenił się z córką szlachcica – posiadacza wsi Bujwidze. Radziszewski wybudował okazały, murowany zamek i przeniósł kaplicę, którą sto lat wcześniej zbudowali mnisi, a która była bardzo zniszczona. Wówczas założono parafię św. Jerzego. Zwiedzający powinni również zwrócić uwagę na pobliską kaplicę św. Ignacego w Pryciunach, należącą do tej samej parafii. Ta niewielka kaplica znana jest z odpustów, które odbywają się co roku pod koniec lipca. Przyjeżdżają na nie wierni z najdalszych zakątków Litwy. W okolicy znajduje się także kaplica postawiona ku czci Wandy Boniszewskiej, stygmatyczki i zakonnicy Zgromadzenia Sióstr od Aniołów. Rokrocznie z Bujwidz do kaplicy odbywa się piesza pielgrzymka. Dookoła wsi Bujwidze można zobaczyć miejsca o szczególnym znaczeniu archeologicznym. Przy lewym brzegu rzeki Wilii, na wzgórzu porośniętym lasem mieszanym, znajduje się wzgórze zamkowe Rewa, które było zamieszkane już pod koniec I tysiąclecia. Z tego samego okresu pochodzi wzgórze zamkowe Poszulniszki, na którym widać nasypy, fosy i plac. Warto także zwrócić uwagę na grobowce przypominające kurhany z III-IV wieku, które znajdują się w Pokalniszkach, Popunżach, Pilwiszkach i Santoce.
Święty Jerzy
Święty Jerzy, urodzony w chrześcijańskiej rodzinie w Kapadocji, za swoją wiarę został umęczony w Palestynie. Według podań, pewnego razu uratował księżniczkę przed smokiem, co dowodzi sposób, w jaki przedstawiają go artyści – jako wojownika na koniu, który przebija włócznią smoka. Święty Jerzy jest patronem Katalonii, Gruzji, Portugalii, Wenecji oraz innych państw i miast. Został on również ogłoszony drugim patronem Litwy (pierwszy, jak wiadomo, to św. Kazimierz). Poza tym, ten święty chroni konie i inne zwierzęta od wszelkich chorób. 23 kwietnia to dzień św. Jerzego oraz symboliczny początek lata. Mówi się, że na św. Jerzego, święty otwiera i budzi ziemię, dając orzeźwiającą rosę, której trawa potrzebuje do wzrostu. Tego dnia odradza się wykonywać prace polowe z końmi, bo dzień św. Jerzego to także ich święto.
Kościół św. Jerzego
Na miejscu obecnego kościoła św. Jerzego pod koniec XVII wieku Kanonicy Regularni od Pokuty z Michaliszek zbudowali drewnianą kaplicę. Wraz z upływem lat, kaplica zaczęła niszczeć, a dach zaczął przeciekać. Marszałek Wilna, Mikołaj Radziszewski, który ożenił się z córką tutejszego szlachcica, nie tylko wybudował sobie okazały pałac z cegły, ale też na miejscu starej kaplicy zaczął budować nowy drewniany kościół. Razem postawiono kaplicę –rodzinny grobowiec. Hrabia Konstanty Tyszkiewicz, po wizycie w tutejszym kościele, w jednym ze swoich zapisków z podróży wspomina, że użyto tutaj zupełnie nowego stylu budowy. Kościół z XVIII wieku stosunkowo niedawno uległ pożarowi (1982 rok). Mimo tego, bogobojna społeczność zebrała wystarczająco dużo środków, aby odbudować kościół św. Jerzego, tym razem murowany. Co ciekawe, nowa murowana świątynia jest prawie dokładną kopią starej. Położona na planie ośmiokąta z kopułą i przedsionkiem, dzisiaj zachwyca swoją architektoniczną lekkością. Kościół zdobi obraz sztalugowy św. Jerzego, rzeźba św. Kazimierza i św. Stanisława z XIX wieku oraz inne prace sztuki sakralnej.
Kaplica św. Floriana
Przy kościele św. Jerzego stoi kaplica w kształcie ostro zakończonej piramidy, na szczycie, której znajduje się figurka anioła grającego na trąbce. Kaplica ufundowana przez Mikołaja Radziszewskiego cechuje się niezwykłą architekturą, a została zbudowana jako grobowiec rodzinny, w którego piwnicy w trumnach trzymano zmarłych członków rodziny. Warto także zaznaczyć, na początku kaplica znajdowała się pod wezwaniem św. Michała Archanioła. Najpewniej miało to związek z imieniem fundatora. Dopiero później poświęcono ją ku czci św. Floriana, ponieważ były w niej przechowywane relikwie św. Floriana otrzymane od papieża Piusa VI. Św. Florian był żołnierzem rzymskim, który nawrócił się na chrześcijaństwo w około 304 roku, za co poniósł śmierć męczeńską. Zdobył uznanie, gdy w cudowny sposób ugasił płonący dom jednym wiadrem wody. Tego świętego często przedstawia się z wiadrem wody w jednej ręce i uważa się go za patrona chroniącego od ognia i kataklizmów. Dzień św. Floriana to 4 maja – oficjalne święto zawodowych i ochotniczych strażaków oraz ratowników.
PL
LT
EN
RU